All Creatures Great and Small

Vanmorgen zat ik een kopje koffie te drinken voor het huisje terwijl Frank onder de douche stond.

In mijn ooghoek zag ik iets zwarts bewegen dus voorzichtig draaide ik mijn hoofd om en zag...............een groot grizzley mannetje dat langs het huisje kwam en vlak langs me liep. Langzaam bewoog ik mijn hand naar het raam en tikte voorzichtig op het glas, fluisterend:" Frank, beer".

geen reactie.

Toen ik dacht dat hij ver genoeg was, stond ik langzaam op, deed de deur open en riep zachtjes: :" Frank, beer".

geen reaktie.

G..verde, g....verde: (harder nu) :" Frank, beer".

Ja hoor, daar kwam hij, met natte haren verwilderd tevoorschijn:"zei je wat?"

JA :" Frank, beer".In no time had hij de camera in positie en terwijl het jongetje zich langzaam naar de boom bewoog om zich eens heerlijk aan te krabben kon Frank alle foto's van de wereld maken (neen we sturen ze niet op per mail). Ook de foto's waarbij de beer zich verlekkerd om een boomstronk schurkte en van puur genot door zijn hoeven ging en omviel (echt waar) heeft Frank kunnen pakken.

Wat een wereldvent!:)

We zijn overduidelijk al een tijd onderweg. Het wasgoed overtreft het aantal fris ruikende kledingstukken in de, nu bijna lege koffer.

Omdat we na ons ochtenduitje voor het eerst overdag buiten bij onze huidige verblijfplaats, met een warme kop koffie, de geheugenkaartjes (2e keer vandaag) legen en de batterijen op moeten laden, ga ik jullie proberen bij te praten.

We hebben "the hill" gedaan en kunnen met recht zeggen dat we behoren tot een select gezelschap. Eerlijk is eerlijk: als ik had geweten wat het inhield, had ik pertinent geweigerd hieraan mee te werken. Maar Frank had het wijselijk, geheim gehouden.

Stel je voor: je neemt een berg, eigenlijk zijn het kliffen en ze zijn heel stijl en heel erg hoog, klein afgrondje ernaast, geen hekwerkje of beschermingsrandje en daar blaas je met wat tnt een beetje weg, rij je een tractor overheen met sneeuwschuivertje, strooi je hier en daar wat zand overheen en noemt het "weg" .

Als je aan de klim begint staan er honderden waarschuwingen

dat je in de lage versnelling moet en

dat je reservebanden bij je moet hebben

en vooral niet moet afremmen op de normale manier omdat je anders het einde niet haalt zonder de boel in de fik te laten vliegen.

Voor de verandering is dit niet overdreven. Je begint met maar 9% helling maar deze loopt op naar 12%, 13....16 en eindigd op 18%.

Ik weet niet hoeveel meer want ik ben halverwege afgehaakt. Bijna aan het einde staat een bordje waarop staat "Freedom road" ,waarom?

Rond de jaren vijftig zijn de bewoners van Bella Coola hieraan gaan bouwen.

Waarom bouwen aan een begrip dat heet " The Hill"? Simpel. Aan de ene kant van deze berg ligt het achterland van een van de fjorden aan de westkust. Te bereiken vanaf Williams Lake.

Aan de andere kant ligt een stadje genaamd Bella Coola, alleen te bereiken vanaf de zee of door de lucht.

Omdat het technisch gezien, niet mogelijk was een weg te maken maar de bewoners van het dorp dit tenslotte niet meer accepteerden, hebben de mensen van dit kleine dorp uiteindelijk de weg zelf aangelegd. Een prestatie! Asfalteren is gewoon niet mogelijk en zal dus ook nooit gebeuren, maar toegang tot het vaste land is er nu dus wel.

(En ik weet al twee dagen dat ik diezelfde kl.....reweg morgen nog terug moet dus zal me vanavond misschien wel in de lorum drinken, dat schijnt hier redelijk gebruikelijk te zijn.)

Afgelopen dinsdag stond een boottocht gepland. Aangezien we pas rond 7 uur 's morgens genoeg licht hebben om de eventueel op komen dagende beren te kunnen fotograferen, gaan we om 6.00 uur op, maken koffie en ontbijt en gaan met onze half slaapdronken koppen op weg naar een plekje dat we hebben ontdekt waar de rivier vol zit met allerlei soorten zalm en forel en er met enige regelmaat dus ook beren verschijnen voor hun dagelijkse snack.

Tot een uur of 10.00 's morgens is het aantal beren dat ons plekje bezoekt redelijk druk te noemen dus of we om 9.00 uur op tijd konden komen voor ons boottochtje was nog maar de vraag. Gelukkig was het " slow" en verschenen we op tijd op de aangeduide plek om te constateren dat er een groot aantal boten lag, waaronder van de bilogen, rangers en overheidsdienaren en mensen van de kwekerij hier in de buurt. Wat bleek, de beren die wij op de ons bekende plek niet hadden gezien, hadden zich verzameld bij de boatlaunch en aangezien de beren altijd voorrang hebben moesten al deze mensen braaf wachten tot de lieve diertjes zich hadden volgevreten en dit plekje overlieten aan ons. Op het moment dat de beren zich uit de geliefde pootjes hadden gemaakt, was het een run op de bootjes en vertrokken de biologen, overheidsambtenaren en wij, inmiddels overvoerd met beren, naar de rivier.

Geen drol gezien natuurlijk de rest van de 6 uur durende trip.

Tussen de bedrijven door langs gegaan op een viskwekerij.

We kregen uitleg met foto's en al over de manier waarop ze eitjes en sperma oogsten hoe ze ze op laten groeien en uiteindelijk weer terugzetten op de plek waar hun ouders ooit gepaaid zouden moeten hebben.

Maar dan vandaag......................................we doen namelijk alles in twee.

Vandaag, vrijdag, oog in oog gestaan met 16 beren (en ik hoor zojuist dat ik 600 foto's heb gemaakt......vandaag!) en op korte afstand. Tussen de 5 meter en 15 meter. Bald eagles te kust en te keur. Pleuresheet en een zon waarbij je levend verbrand, dus zaten die gladjakkers van een witkop ("lullo's zoals we ze noemen) natuurlijk allemaal met tegenlicht in de bomen.

Niet te fotograferen, maar wel krijsen.

De ijsvogeltjes kwetterden vrolijk om ons heen en de zaagbekken waren gestoord. Tot op de bodem kon je kijken naar de honderden vissen.

De mooiste zalm: coho, sockeye, pink en chum, waarnaast forel en andere kleinere opdondertjes.

Kortom, als we klaar zijn sturen we een paar foto's door. Genieten hier, dus hebben we er maar een glas Merlot op gedronken.

Hou het gezond, dat doen de beren ook.

Hoera, we hebben beeld!

Na een ruime week verstoken van enig contact met de buitenwereld, hebben we een heel mooi hotel met wifi en kunnen we een beriggie sturen. Hetgeen onderin dit epistel is ge-epibreerd is dus ten delen achterhaald.

We hebben een storm gehad bij een meer waardoor de adelaars uit hun jasje en hun nest zijn gewaaid. We zijn bijna van de sokken gereden door een opgefokte politieauto die midden op de snelweg stopte en een onmogelijke draai maakte waarbij hij van de tegenliggerbaan, onze baan opkwam. Zwaailicht en gebaren en al.

We dachten dat we geen gevaar vormden omdat we de lucht die om ons heen hing de afgelopen dagen: verrotte vis.......... hadden kunnen camoufleren met rook van de stortplaats, waar we - echt helemaal per ongeluk en dus helemaal (echt niet) met de opzet beren te fotograferen - terecht kwamen en werden opgevangen door een vieze maar heel aardige mevrouw die ons vol trots haar tuintje liet zien, gemaakt van afval en weggegooide prachtige potten en beeldjes, terwijl verderop haar baas de spullen aan het verbranden was, willen jullie een kopje thee?

Klem gezet door een stel beren-look-a-like honden van veertig kilo minimaal het stuk, genieten we dan eindelijk van een huisje!

Normale stoelen; een tafel; een keuken; een badkamer en ruimte genoeg om een adelaarsweeshuis te beginnen. Een heel echt huisje waar je tenminste je k...nt kan keren en niet zijdelings door de deur heen hoeft. Waar we zelfs vier stoelen hebben om op te zitten naast een grotesk bankstel met (net als op de bedden) fijne handgemaakte, gehaakte tutsie-mutsie kleedjes. Ze zijn roze.............

Een huis met keuken waar we ons eigen ontbijt maken met de ingeslagen etenswaren. Mens wat een luxe!

De winkel waar we deze dingen kochten heet " Wholesale" , (is the wholesaleclub: no membership needed.), zit naast de WallMart, Save on Foods en Canadian Tire. Onze vrienden.

(De plaatselijke tientonner had zich gepositioneerd voor de deur, waar zij onvermijdelijk met iedereen fisiek contact had.)

Op deze paradijselijke plek, hebben ze allerhande voedsel in grootverpakking: pindakaas, mayonaise, augurken en al deze heerlijkheden koop je, of per pot (iets groter dan die bij ons lees 3x onze afmetingen en nee het lijkt niet op de Macro) en als dit niet voldoende is, koop je ze gewoon per emmer (die natuurlijk ook groter is dan onze emmers fritesaus). Ter verduidelijking: dit is een winkel voor partikulieren.

Met moeite houdt Frank me van de emmers af want hoe nemen we die mee naar huis?????????????????

Blij zjn we met de twee honden waar ik gisteren al heerlijk mee heb liggen rollen in het natte gras. Vanmorgen ontnemen ze ons de mogelijkheid naar buiten te gaan. Met hun 40 kilo stormen ze naar binnen, stortten zich op ons en gaan breeduit (bijnaam koe) op de grond liggen: buik = aaien. Pontifikaal in de deuropening en er is geen ontkomen aan. Die in- en inzielige blikken die ze ons toewerpen. Ze hebben tenslotte gisteren ook gezorgd dat de beer niet verder het terrein opkwam en hebben hun beloning verdiend.

Het zijn onze derde en vierde honden deze vakantie waarbij ik met allemaal, tijdens de begroetingsrituelen voor viervoeters, op de grond ben gaan liggen, (meegerekend de ober in het uiterst chique restaurant waarmee ik tijdens het diner diverse rugpijn-verbeterende-standjes heb geoefend. Er was toch verder niemand.)

Het is toch elke keer weer even slikken als er zo'n wolfachtig wezen met kop laag bij de grond, op je af komt. Is het een wilde, met kwaad in de zin of een vriendelijke met begroetingsgekte.

Bij onze eerdere overnachting hadden ze een hond en twee katten. Kat op schoot, over computer, in de auto, door de koffers.............we genoten van elkaars gezelschap. Het is altijd weer fijn als ik haarloos drie weken per jaar door het leven kan.

Ben geloof ik de laatste week hariger en witter dan toen ik aankwam.

Op 1 van de foto's kunnen jullie de badkamer van een overnachting vinden. Erg mooi gelegen met een Oehoe en een vliegende eekhoorn s'nachts, maar net iets te klein qua bouw zal ik maar zeggen, waardoor er -behalve een bed en een afgescheiden ruimte waarin toilet en douchecabine geperst kon worden- hier letterlijk niets meer bij kon.

Frank kon nog alleen zijdelings door de deuren terwijl ik me bont en blauw klem liep en wij ons tot in lengte van dagen af zullen vragen waarom ze een blusser, pal naast de toiletpot hadden gehangen.......................het eten was wel heet, maar zo heet...............

Vanwege de onmogelijkheden enige verbinding tot stand te brengen, schreef ik in ons luxe stulpje zonder wifi, maar met uitzicht op het meer waar de bald eagles overheen vlogen, alvast iets op, zodat we dit bij civilisatie over de digitale (snel) weg kunnen versturen. En wat is die weg allejezus traag. Het lijkt Alaska wel.

Om ons heen is de natuur op zijn mooist. Alles is groen en de zalmen zijn niet te tellen. Er wordt door de lokale bevolking, op elke beschikbare plaats langs de snelweg een auto neergedonderd, laarzen aangetrokken of bootje uitgeladen en hengeltje uitgeworpen. We hadden hier daarom verwacht een heleboel beren te zien maar hebben de laatste drie dagen alleen een zwart moederbeertje met kleintje gezien. Hoopvol gestemd gaan we vandaag proberen meer te scoren.

Overal roofvogels en op de oevers wemelt het van de kleine pootafdrukken van otters en aanverwante wezens. Over het meer vertrekken de gakkende ganzen en om ons heen vliegen de Stellar Jays brutaal krassend in de verwachting gevoerd te worden. Vanuit de bomen waarschuwen de eekhoorns elkaar dat we eraan komen maar ze laten zich helaas niet zien.

We hebben Prince Rupert, Kitimat en Terrace onderzocht en houden het voor gezien.

Morgen weer "on the move" richting Prince George, Williams Lake en Bella Coola waar we (even schakelen) hopen te verblijven in een luxe etablissement (ik zal toch mijn taal enigszins aan moeten passen) alwaar wij worden verwacht voor het diner en een boottocht met gids.

Misschien kan ik me voor die tijd nog ergens omkleden want na een ruime week kan ik mijn broek al in de hoek zetten en soep koken van de rest.

Wie weet lukt het me om morgen dit jullie kant op te zwiepen.

Hou het gezond.