Een dagje tandenknarsen in de duinen Print
Written by Mirjam de Leon   
Monday, 27 July 2009 16:47
ShareNog een paar weken te gaan en één van de laatste vrije dagen.

Ik pak mijn Olympus rugzak, doe daar 1 ei en fles water in, een pannekoek en wat ander lekkers. Het is weer tijd.

Camera mee of niet? Ja, toch maar en terwijl ik de kast opendoe en de batterijen zoek blijkt mijn telelens nog boven te liggen. Jammer dan. Groothoek zoem is meer dan voldoende, er zal toch wel weer niets te zien zijn.

Onderweg naar de duinen blijkt de brug dicht te zijn. Dat is tegenwoordig schering en inslag, maar goed ik heb vrij dus auto uit en wachten.

 

Aangekomen lijkt het er op dat er inderdaad geen regen gaat komen voorlopig dus ik besluit om mijn regenjas in de auto te laten liggen. Ik hijs de rugzak op mijn schouder, sluit de auto af en wandel weg.

Geen mens te zien, geen auto te zien of te horen. Stilte.

 

Het wordt warmer en warmer. Halverwege stuit ik op een roofvogelkind. Groot en erg dichtbij maar natuurlijk geen telelens.

Bijna op mijn keerpunt aangekomen zit er een erg mooi ijsvogeltje op een takje bij het water. Voorzichtig zet ik de tas op de grond om mijn camera desondanks te pakken. Tuurlijk vliegt hij net weg voordat ik mijn camera te pakken heb. Tegelijkertijd komt de roofvogel al fluitend overlangs en verdwijnt in de verte om prachtig in het zicht op een boom te gaan zitten in het verboden gebied, al roepend naar zijn moeder.

Op de terugweg moet ik even de bosjes in en terwijl ik met de broek op de knieen zit sluipt een prachtige vos net 2 meter voor me uit de weg over. Mijn broek ophijsend en mijn camera in mijn ene hand, balancerend om niet onderuit te gaan probeer ik nog een foto te maken als bewijs: “Kijk Frank, ik heb deze vos gezien, hij is er nog”.

Aan het eind van de wandeling loop ik over de brug en kijk verterd naar een blauwe reiger die gepest wordt door een eend, een aantal aalscholvers en nog wat tuig. In mijn ooghoek zie ik iets blauws. Het zal toch niet....................en jawel hoor een ijsvogeltje. Hij scheert over het water en ik zie hem van links naar rechts over het water glijden.

Ik pak mijn camera en ga oefenen voor Alaska. In de licht zie ik drie vogels aankomen die anders lijken en schijnen te baltsen. Het zijn drie valken, overduidelijk 2 ouders en een kind. De ijsvogel is in de bomen verdwenen en ik sta een beetje lullig met de camera in mijn handen te kijken naar al dat moois dat veeeeeeeeeeeeeeel te ver is om met een groothoek te schieten.

 

Naar huis maar met de hoop dat Frank me zal geloven en de hoop dat ze in de buurt blijven voor als ik terug kom.